Lena Dunham:
Toen we die zin in het script opnamen, dacht ik nog dat het erg gevaarlijk zou zijn om die woorden in de mond van een personage te leggen, omdat iemand zou kunnen denken dat het de stem van de auteur is die erdoor komt. Anderzijds hoopte ik dat het feit dat het personage high was door opium en op het punt stond om flauw te vallen toen ze dat zei, duidelijk zou maken dat het als grap bedoeld was. Die zin ging over de hoop van het personage dat ze een doel heeft en was een manier om haar ouders te laten verstaan dat “ik erg belangrijk ben, alstublieft, geef me geld, zodat ik net zo belangrijk kan blijven als ik denk dat ik ben.”
Op Oudejaarsavond heb ik samen met mijn moeder een Sex and the City-marathon gehouden. We koesteren een diepe eerbied voor die serie, in het volle besef dat de meisjes waar wij over schrijven, in een post-Sex and the City wereld leven. Geen enkel meisje zou ooit naar New York kunnen verhuizen zonder te denken dat ze een Sex and the City moment meemaken. Maar de verwachtingen die dat schept, kunnen nooit ingelost worden door het echte leven in New York. Hoewel er specifieke grapjes inzitten over hipsters uit Brooklyn, hoop ik dat dat gevoel van je niet echt op je plaats te voelen, je zoektocht naar liefde, dat gejongleer met je vriendschappen, bij mensen in het algemeen een weerklank krijgt. En uiteindelijk begrijpt iedereen wat flaters zijn.
Dat verschilt van aflevering tot aflevering. We bespreken bepaalde zaken, ik sla aan het schrijven, keer terug en we bespreken alles opnieuw in de schrijfkamer. Vandaar gaat het naar de doorleessessie en hoor je hoe alles klinkt met de acteurs. Zelfs op de set juichen we improvisatie toe, gooien we dingen eruit en voegen we zaken toe. Het is een levend, ademend beestje tot het op de montagetafel belandt.
Hoe zit het met de druk als je zoveel verschillende functies hebt?
Ik weet niet of ik meer druk ervaar door mijn verschillende rollen bij de productie. Je wilt gewoon dat de mensen het leuk vinden, dat de mensen jou leuk vinden, daar draait de serie uiteindelijk om. Ik wil gewoon dat mensen mij leuk vinden. [Lacht]
Er zit veel van mijn eigen leven in. Het personage komt uit Michigan, terwijl ik opgroeide in New York. Ze is als het ware een metafoor voor de ervaring van de thuiskomst na je studie en wanneer je erachterkomt dat New York totaal anders is als je er als werknemer aan de slag moet.
Van sommige dingen weet ik op het moment dat ze gebeuren hoe belachelijk ze wel zijn. Het lijkt wel alsof iemand me de inspiratie op een dienblad aanreikt. Ik wens soms dat ik bepaalde zaken letterlijk van me kon afschrijven, zodat ze nooit meer zouden voorvallen, maar helaas lukt dat niet. Een dag later is het weer van dat. Mijn jongere zus kwam ons, tijdens haar schoolvakantie, bezoeken in de schrijfkamer en ze zei “Dit houdt het midden tussen een werkplek en wat ik me bij groepstherapie voorstel.”
Ja, dat vonden we echt belangrijk, want zelfs de meiden die zogezegd de babes van de reeks zijn, zoals Jess, ons flamboyante, seksuele personage, zijn wel mooi, maar je kunt je best voorstellen dat je ze tegen het lijf zou kunnen lopen.
Hoe pijnlijk is het inblikken van die gênante seksscènes?
Op bepaalde momenten denk je echt van “Lieve help, waarom moet ik dit nu doen?” En dan besef je dat je het enkel aan jezelf te danken hebt, en dat maakt het nog erger. [Lacht]
Ik ging ervan uit dat ik een extreem ernstig drama had geschreven, maar toen ik het speelde, begon iedereen te lachen. In het middelbaar schreef ik ooit een erg intens stuk over de wachtkamer in een abortuskliniek. Ik was ervan overtuigd dat ik de grote thema’s aankaartte en de school op haar grondvesten zou doen daveren. Iedereen lachte zich te pletter.
Daar ga ik pertinent nee op antwoorden, denk ik. Aanvankelijk stonden ze iets dichter bij mijn eigen ouders, maar mijn ouders zijn geen professoren, eerder kunstenaars, en op een bepaalde manier niet erg ouderachtig. Onze relatie is erg vriendschappelijk, tot ik buiten de lijntjes kleur. Ik zal niet beweren dat ons huis het toneel van orgieën was, maar ze hadden allebei hun atelier thuis en waren erg creatief begaan met hun eigen carrières.
In zo’n klimaat wordt een kind nog al snel boekhouder of bankier...
Ik kwam op een Kerstfeestje een boezemvriend van mijn vader tegen, een beeldhouwer. Zijn zoon zit bij de CIA, en is gestationeerd in Ethiopië, waar hij de revolutie in toom hielp houden. Awesome!
Kijk de finale van het eerste seizoen van Girls maandag 18 juni om 22:30u op HBO of kijk hele seizoen via HBO GO. Volgend jaar keert Girls terug met een tweede seizoen.