Interview Jennifer Lopez over The Back-up Plan

”In het begin is ze echt het tegengestelde van wie ik ben. Niet alleen op emotioneel vlak, maar ook aan de buitenkant, haar fysiek, haar leefwereld, haar vrienden. Ik heb nooit dat soort leven gekend : zij heeft haar eigen zaak en staat er alleen voor. Al van in haar jonge jaren. Ik ben opgegroeid in een grote familie. Later, eens ze zwanger is, herken ik wel bepaalde zaken. Maar dat zijn dingen die iedere vrouw die ooit zwanger geweest is wel kent. Je denkt dat je de enige bent, maar in werkelijkheid zijn er de hele tijd miljoenen vrouwen zoals jij.”

 

“Ik moest lachen. Ik wist niet eens dat ik zwanger was. En plotseling : een tweeling. Maar het leek me heel natuurlijk. En Marc begon te wenen. Hij was zo ontroerd, hij kon het gewoon niet geloven. Het was vooral een speciaal moment voor hem. Ik dacht gewoon ‘Wauw, dit wordt geweldig.’ Ik had het zeker helemaal niet verwacht.”

 

En was u meteen blij?
“Ja, ik begon gewoon te lachen.”

 

“Het is eigenlijk vrij simpel. De baby’s komen op de eerste plaats, de rest komt daarna. Het betekent niet dat mijn werk niet meer belangrijk is. Integendeel, ik wil dat het van dezelfde kwaliteit of zelfs nog beter is dan vroeger. Met het verstrijken van de jaren wil je groeien en evolueren als artieste. Maar het is een feit : de baby’s komen eerst. Eigenlijk heeft het moederschap een zekere orde geschapen in mijn bezigheden.” 

“Dat weet ik eigenlijk niet. Eens je erin zit, zit je erin. Je stelt je geen vragen. Je hebt ook geen andere keuze dan jezelf aan te passen aan de omstandigheden. Maar ik amuseer me wel. Het leven is er zeker niet makkelijker op geworden, het gaat allemaal moeilijker, maar het is beter. Het leven is nu beter.”

 

“Ik denk dat mijn ma en mijn pa me met de juiste waarden hebben opgevoed. Ze hebben me een goeie werkethiek meegegeven. Het zijn goeie mensen, met de juiste spirit. Ze hebben me die dingen meegegeven die een mens gelukkig maken, denk ik. Ik wil mijn kinderen dezelfde waarden bijbrengen.”

 

“Ze zijn bij mij. Dit keer heb ik de familie meegenomen. Mijn zuster popelde om mee te komen, dus zij is er bij met haar baby. Twee baby’s volstonden niet. We zijn dus met drie kinderen aan het toeren. En dat is bij momenten waanzin. Ik heb gelukkig ook enkele kinderjuffen. Tijdens de dag zijn de kinderen bij mijn zuster Linda. Ze doen uitstapjes. Gaan wandelen, spelen en weet ik veel. En als ze terugkomen zijn ze afgepeigerd en vallen in slaap. Alles is netjes gepland. Ik vind het fantastisch dat ze zomaar wat kunnen spelen in het park in Parijs. Dingen die ik niet kon doen als kind. Eventjes gaan wandelen in Hyde Park, op een draaimolen zitten in Spanje. Dit zijn dingen die ik kan geven door mijn job. Zelfs al ben ik niet de hele dag bij hen, ik ben degene die ze ’s avonds in hun bedje stopt, ik word samen met hen wakker, ik geef hen ’s morgens eten en ik laat ze tussendoor even een dutje doen. En voor de rest is het allemaal werk, werk, werk.   Het is hard. Het is een onophoudelijke evenwichtsoefening. Maar het is zo zalig.”

 

“Het is grappig, want zelfs als we thuis zijn, werken we. Dus hebben we vaak hulp nodig. Maar ja, er zijn momenten, meestal tijdens het weekend, dat we zeggen tegen de nanny ‘ga naar huis, laat ons even alleen met de baby’tjes’. We hebben tijd met hen nodig. Zij hebben het nodig dat wij soms tijd voor hen maken. Het is belangrijk dat je er nu en dan eens zelf bent voor je kinderen. We hebben het geluk dat we veel thuis zijn, ook al maken we dan niet altijd tijd voor hen. Ik zie hen tenminste elke dag. Dus dat is goed.”

 

“Ik kan het met de jaren alsmaar moeilijker opbrengen om nog te trainen. En nu met de baby’s lijkt het alsof er gewoon geen tijd meer is. Ik moet zorgen dat ik uit bed ben voor zij wakker zijn om mijn oefeningen te doen. Maar zoals altijd is het vooral hard werken. Het is belangrijk om niet te vergeten dat het goed is om veel te bewegen voor je lichaam en je verstand. De gedachte dat het gezond is, krijgt me soms makkelijker naar de gym dan het lichamelijke aspect. Het is goed voor geest en ziel. En het helpt je om vlotter door de dag te komen. Maar het vergt absoluut veel moeite, zeker als je een werkende moeder bent.”

 

“Natuurlijk, dat is ook deel van de job. Ik denk dat iedereen met druk moet omgaan in zijn job. In die van mij is het niet anders. Maar ik ervaar de verwachtingen niet als een druk. Ik mag zeker niet klagen. In de eerste plaats ben ik op fysiek vlak een gelukzak : ik ben geen grote eter. Ik eet graag, maar ik kan ook makkelijk stoppen. En ik ben heel atletisch aangelegd. Ook al is het tegenwoordig moeilijker geworden om tijd te vinden, ik geniet er nog altijd van om te kunnen en mogen oefenen.”

 

“Het was heel echt (giechelt). Dat was heel belangrijk voor me. Want ik wist waarover het ging. De vrouw die het scenario geschreven had, was net als ik juist bevallen. We wisten op voorhand dat bepaalde zaken zouden sneuvelen, omdat de regisseur een man is en hij niet alles kon begrijpen. Daarom ook dat we hem af en toe met ons tweetjes nogal kordaat ons advies gaven : ‘Luister goed, want dit is heel belangrijk, de scène met het biefstuk moet in de film zitten!’ Ze heeft honger, ze moet gevoederd worden! Zo is het als je zwanger bent. En dat moet je niet vertellen, dat moet je tonen. We wilden al die bizarre dingen tonen die je overkomen als je zwanger bent. Zoals wanneer je flauwvalt van uitputting. Ik ben gewoonlijk niet dat type vrouw. Ik doe geen dutjes. Ik heb zelfs moeite om ’s avonds naar bed te gaan. Ik wil wakker zijn en van alles doen. Maar toen ik zwanger was, kon ik mijn ogen niet open houden. Ik viel gewoon in slaap. En dan is er natuurlijk ook het kussen. Iedere zwangere vrouw heeft een kussen.”

 

“Absoluut. Je moet een kussen hebben.”

 

“Na de bevalling heeft hij het afgenomen en hij slaapt er nu zelf mee. Hij is er gek op. Meteen al. Als ik in bed lag, nam hij dikwijls het kussen van me af en omhelsde het.   Hij is slim, hij weet dat je maar beter kunt meedoen met wat je niet kunt verslaan. Er zijn veel van die kleine dingen die aan bod komen in de film. Ook de ongemakken. Zelfs de de lichaamsgassen die uit je lijf ontsnappen tijdens het zwangerschap hebben we de kijker niet willen onthouden. Het is een heel mooi moment in de film, wanneer hij naar haar kijkt, dat mooie meisje dat hij in het begin had ontmoet, en vraagt : ‘Ben jij daar nog?’ Want nu ligt hij met een wezen naast zich dat zich volvreet, de hele tijd slaapt, scheten laat en iedere minuut verder uitzet. Zo is het toch? Vrouwen geraken zichzelf een beetje kwijt wanneer ze zwanger zijn. Maar ze vinden dat niet erg, want ze maken deel uit van een mirakel.   Maar de man staat er wat buiten en hij heeft moeite om zich aan te passen aan de hele situatie.  Dat was iets wat ik heel leuk vond aan de film. Dat hij ook facetten van het leven verkent die anders onaangeraakt blijven. Het is een aangrijpend moment waneer ze zegt : ‘Ik ben hier, steun me. Eenmaal die baby eruit is, kan ik weer aan mezelf gaan denken.’ Weet zij veel. Na de bevalling duurt het nog wel een jaar eer je aan jezelf toekomt.”

 

“Ja, ik heb altijd een familie gewild. Ik ben dol op sprookjes. Dat is ook waarom ik van dit soort films hou. Het is een genre waar ik zelf graag naar kijk. Het is altijd een fantasie van mij geweest om een man te hebben, kinderen, een grote familie en werk, alles wat ik nu heb.”

“Ja, dat is zo. Het is de eerste keer dat ik echt het gevoel heb dat we met zijn tweeën aan een relatie werken. Echt aan iets bouwen. De eerste twee keren waren mijn huwelijken echt van korte duur. De problemen die er waren, werden nooit opgelost. We kwamen zelfs niet zo ver. Dit is inderdaad mijn eerste echte huwelijk. Dit zeg ik niet om de andere mannen te beledigen met wie ik was, maar dit is echt een andere relatie. Het zijn beiden fantastische mensen en op dat moment in mijn leven waren ze heel belangrijk voor me, maar dit is gewoon een heel andere relatie. En misschien was ik ook een heel ander mens. Het is een ander moment in mijn leven. Ik ben rijper geworden, gegroeid als mens. Ik denk dat ik nu misschien iets meer mijn best doe om het te laten werken.”

 

“Heel belangrijk. Ik weende toen hij probeerde om te ontsnappen aan het laatste doktersbezoek. Hij vond me achter de deur en vroeg me wat er scheelde. En ik snikte : ‘Je wilt niet met mij naar de dokter.’   Hij zei : ‘Ik ben mee geweest naar al je afspraken tot nu toe. Je bent waarschijnlijk 700 keer bij de dokter op bezoek geweest. Je gaat zo dikwijls.’ En ik zei : ‘Maar dit is de laatste afspraak voor de bevalling.’ En hij zei : ‘oké.’ Hij is heel geduldig en ik vind het heel belangrijk dat hij bij iedere stap van de zwangerschap betrokken was. Ook bij de bevalling. Dan moet de vrouw weten dat haar man er zal zijn.   Hij was dat ook van plan. Hij zei ‘ja’. Maar dan kwam de dokter binnen en nam hem even apart voor een korte babbel. Ik was klaar voor mijn epidurale, want ik zou met een keizersnede bevallen. Ik zei tegen Marc : ‘Je komt toch mee hé?’ en ik greep zijn hand vast. Maar de verpleegster zei van nee. ‘Daar mag hij niet bij zijn.’ Ik protesteerde niet. Ik wist dat ik het zelf moest zien te redden. En van daar af aan nam mijn moederinstinct het over. Ik zei : ‘Oké, zo gaan we het doen’, en ik was zeker dat het zou lukken. En toen hij uiteindelijk binnen mocht, waren we klaar om aan de operatie te beginnen en was het goed om hem aan mijn zijde te hebben. Het was de mooiste van ons leven.”

 

“Dat is een heel modern gegeven. Twintig of dertig jaar geleden was die keuze er niet. Vrouwen hebben nu een extra optie. Ik ken iemand die het gedaan heeft. Het is een vrouw die meewerkte aan de film, ze is bevallen kort voor we begonnen te draaien. Het was een gelijkaardige situatie : ze was in de veertig en bedacht dat ze in jaren geen serieuze vriend gehad had, maar dat ze wel een baby wilde. En ze stelde zich de vraag : ‘Zal ik mijn kans missen doordat ik de ware nog niet heb ontmoet?’ Een triestige gedachte. Maar dan had ze haar baby. En om haar te zien als moeder, met haar kind, was toch wel mooi. Vooral omdat je je als vrouw echt compleet voelt, eens je het leven hebt geschonken aan een kind. Het is voor iedereen een persoonlijke beslissing. Maar in dit geval was ik echt wel blij voor haar.”

 

“Ik weet het niet. Ik ben heel traditioneel. Ik weet niet of ik dat had willen doen. Ik heb niets tegen IVF, maar ik ben opgevoed met een vader en een moeder, die allebei de hele tijd aanwezig waren. Zou ik in staat zijn om als een alleenstaande moeder door het leven te gaan? Om eerlijk te zijn, ik denk dat het heel lastig is voor vrouwen om in zo’n situatie terecht te komen. Maar als je er zelf voor kiest, is het iets anders. Wow. Dat bewonder ik. Maar zou ik het kunnen? Nee, ik denk het niet.”

 

“Ja, ik kijk er naar uit, hij moet uitkomen in de zomer. Van zodra deze perstour afgelopen is, keer ik terug naar huis en werk ik mijn muziek af. Ik heb al mijn activiteiten, zowel film als muziek, recent bij een nieuwe productiemaatschappij ondergebracht en alles is nieuw. Ik ben daar heel tevreden over. Mijn zwangerschapsverlof draaide uiteindelijk veel langer uit dan ik aanvankelijk had gedacht. Ik heb er ook wel van genoten. Het was een ervaring waarvan ik als mens gegroeid ben. Ik ben er zeker van dat die hele periode mijn werk ten goede zal komen. Alles wat ik voortaan op muzikaal vlak zal te zeggen hebben, zal veel te maken hebben met wat ik als moeder heb meegemaakt.”

 

“Ik ben wie ik ben. Mijn invloeden komen uit mijn kindertijd. Dat kan je horen aan de stijl van al mijn albums. Ik denk niet dat mijn muziek plots anders zal gaan klinken. Ik ga niet opeens folkmuziek maken of wat. Dat is misschien wat extreem gesteld, maar je weet wat ik bedoel. Ik ga niet zoveel veranderen. Het zal een mix van popmuziek en dansmuziek zijn met wat hiphop-invloeden. Dat is de muziek waarmee ik ben opgegroeid en dat is wat ik graag hoor. Ik blijf op hetzelfde terrein waar ik me al jaren beweeg. Ik blijf me concentreren op wat ik ken uit mijn eigen leven, op datgene wat voor mij iets betekent.”

 

“Nee, dit keer niet. Hij heeft mijn eerste Spaanstalige album geproduceerd en dat was fantastisch. Hij had nog nooit een album geproduceerd en ik was ook de eerste artiest voor wie hij productie deed. We waren nog maar pas samen en dan meteen kunnen samenwerken, was heel speciaal. Ik weet niet of we in de nabije toekomst nog iets samen gaan doen. De eerste jaren dat we een koppel vormden, deden we alles samen. Hij produceerde mijn film, mijn album, we gingen samen op tournee, en daarna hadden we een kind. Het was alleen wij tweetjes. Maar toen realiseerden we ons – en het is niet dat we daar ooit een gesprek over gehad hebben – dat we allebei een verantwoordelijkheid hadden tegenover onze fans. We zijn twee verschillende artiesten en we moeten elk onze weg gaan. Ik heb gesnopen dat ik hem moet laten gaan en hij moet mij laten gaan. Dat is de fase waar we tegenwoordig in zitten. Waarmee ik niet gezegd heb dat we in de toekomst niet meer gaan samenwerken. Als er ooit een project komt waarbij het klopt dat we onze krachten bundelen, dan kan het wel. Maar we hebben momenteel zeker geen plannen.”

 

 Ze komen geregeld buiten – ze zijn niet erg bekend, omdat ik hen niet vaak laat fotograferen. Eén van de opofferingen die ik daarvoor moet maken is dat ik soms niet met hen meega. Als we samen uitgaan met de kinderen, dan is onze uitstap zorgvuldig gepland, zodat we onderweg geen paparazzi tegenkomen. We zijn een paar keer betrapt geweest, maar het gebeurt zelden dat ze ons kunnen opsporen. Maar ik wil dat onze kinderen nog eigen ervaringen meemaken, dat ze ook geconfronteerd worden met mensen die ze niet kennen. Dus als ze met ons buitenkomen, zijn ze gewoon twee kinderen die op stap zijn met volwassenen. En niemand weet wie ze zijn.”

 

 “Nee, het is te groot, ik hou van nepjuwelen..”

 

 “Soms wel.  In het alledaagse leven wel, maar als ik werk, draag ik wat het best past bij mijn kleren. Maar ik heb graag iets aan mijn handen. Ik ben dol op juwelen.”

 

“Na zolang in de belangstelling te hebben gestaan, denk ik dat de mensen alles weten. Er is niets meer te vertellen, ik heb alles gezegd.”

 

 “Rusten. Ik ben graag thuis, ik ben een huismus.. Misschien is dat iets wat mensen nog niet weten over mij. Je krijgt me moeilijk de deur uit. Zelfs niet om te gaan winkelen, terwijl ik dol ben op shoppen.”

 

 “Samenzijn met de kinderen, tv kijken, koken, relaxen, films kijken, naar muziek luisteren.”

 

 “Ik kook graag rijst en bonen, omdat dit traditioneel Puerto Ricaans voedsel is. Met verschillende soorten vlees : kip en steak.”

 

 “Ik ben dol op ‘So you think you can dance'. En ik kijk ook graag naar ‘Glee’ . Ik heb ook een aflevering met Madonna gezien. De tweede nog niet. Die heb ik boven liggen. Ik ben een grote fan.”